Mind i'm tired xD
6 am my alarm clock went. What a terrible moment. I've slept only 3 hours, but I was surprised how easy I got out of bed this time. After a shower and packing the last few things we got in the car. A bit later than we planned (7:30) but no matter we would be in time. The trip towards Schiphol took long, but when you got closer it was too short as the goodbyes were close.
Luckily we found a parking spot and walked inside. It was unreal standing there; it was such a weird feeling that I would leave alone this time.
We looked at the board and saw I had to check in at 9-16.
It was new to me the way it went now, I thought when I walked in to check in and send away my suitcase I wouldn't be able to turn back, so we already said goodbye. I was struggling a little with a reassuring smile, but instead I let out some tears. When I walked in there was a little row and I moved slowly towards the check in. I had to drop off my suitcase myself now, but it was actually very easy. There were people walking around to give you some tips.
Finally I got rid of my suitcase and slowly walked further to another blockade, but I noticed people were still saying goodbye to each other. I signed my parents who stood there anxiously waiting and we said goodbye once again. I walked in, presented my passport and could walk further. When I looked back I couldn't see my parents wave anymore. I was now on my own.
I walked towards the mac donalds and ordered a hamburger and a bottle of water. I wasn't really hungry, but I knew I wouldn't eat much in the airplane either. Afterwards I decided to head to the gates already as it was 10:40 and at 11:25 we would board. I stood along the side to film and tell some things and eventually waited on a chair for the gate to open. My dad called me again for the new updates and at that time I could walk in. It took long to get through the security. I had a lot of stuff to present; also a laptop which I had to get out of my bag .
Everything went fine and I could get in the airplane. My flight wasn't very exciting. Lack of space, I was tired but couldn't sleep and the screen in front of me didn't grab my attention that much.
Also got pissed off by the lady who sat in front of me. She already had enough space for her leg, but still she had to lean back her chair. I 'accidentally' kicked the seat a few times when I moved my legs to let her know I wasn't happy.
finally at the end of the flight I was hoping to get out soon in order to catch my next flight, but sadly something was wrong with the gate and we had to wait another 15 minutes, I hurried to the customs and heard I wouldn't catch my flight. I explained I was visiting friends plus waiting for my visa.
The man was very friendly and let me through, but ordered me to go to the immigration office.
I thought: No worries. I quickly explain my situation and continue to get a new flight, but boy was I wrong.
The man had so many questions about what I studied, about my internship, where I was gonna stay, if I had family in Canada, how much money I got, explaining how my student grants work and in the end he said he didn't know what to do with me as the visa program didn';t open, but he did say he trusted me that Iwouldn't work illegally.
He sent me off to get my suitcase (which was the only one left on the belt) and returned waiting anxiously for an answer. There were two options: going home or stay.
I thought it would be the first option and was already wondering about how to bring the news, but the man luckily said he wanted to let me stay, but then for 6 weeks to get my stuff ready. I think he also saw it wasn't my fault and that he was willing to give me a chance based on that. If it would be slightly different I would have gone home. Luckily he called our friends so they could pick me up for the next flight.
I rushed to air canada and arranged a new ticket; the people were very friendly and helped me through the process. I found my gate and had to wait there a few minutes. In the meantime I already posted some updates on facebook before my battery died.
When the gate opened I got on a cart which brought me to the small plane. It was scary to be inside of that one, but the view was gorgeous as the sun was setting.
When I arrived I didn't do much. Gave our friends our 'souvenirs' and later sat with them at the chimney.
At 8:30 I couldn't keep my eyes open anymore and decided to sleep.
Nederlandse vertaling:
6 uur s'ochtends ging mijn wekker. Wat een vreselijk moment. Ik had maar 3 uurtjes geslapen, maar ik was verbaasd om hoe makkelijk uit bed kroop. Na een douche en de laatste dingetjes die ingepakt werden stapten we in de auto. Het was iets later dan gepland (7:30) maar we zouden alsnog op tijd aankomen.
De reis naar Schiphol duurde lang, maar toen we dichterbij kwamen was de reis te kort omdat het afscheid dichterbij kwam. Gelukkig vonden we snel een parkeerplek en konden we naar binnen. Het was heel vreemd om daar te staan; raar gevoel dat ik deze keer alleen zou vertrekken.
We keken naar de schermen en ik zag dat ik naar de incheckbalie 9-16 moest. Het was nieuw voor mij aangezien ze dingen hadden verandert. Ik dacht dat we al afscheid moesten nemen voor het inchecken omdat ze daar al om een boarding pas vroegen. Ik worstelde een beetje om een gerustellende glimlach te laten zien, maar in plaats daarvan kwamen er wat tranen. Toen ik naar binnen liep was er een kleine rij en kwam ik langzaam dichterbij de checkin. Ik moest nu mijn koffer zelf wegen en op de band zettem, maar het was eiigenlijk best makkelijk. Er waren namelijk ook mensen die langs liepen om je te helpen.
Eindelijk was ik mijn koffer kwijt en liep ik verder naar de volgende blokkade. Ik zag dat er nog mensen waren die afscheid namen dus lokte ik mijn ouders met gebaren naar die plek toe. We namen nog een keer afscheid en toen liep ik naar binnen. Toen ik terugkeek kon ik mijn ouders niet meer zien zwaaien; ik was nu alleen.
Ik besloot om naar de macdonaldns te gaan en bestelde een hamburger en een fles water. Ik had niet erg honger, maar ik wist dat ik ook niet veel zou eten in het vliegtuig. Daarna besloot ik om snel naar de gate te gaan aangezien het al 10:40 was en om 11:25 gingen we alboarden. Ik stond even aan de kant om nog war dingetjes te filmen en uiteindelijk wachtte ik op een stoel tot de gate opende. Mijn vader belde me weer voor updates en toen kon ik ook direct erna al door de beveiliging. Het duurde lang om er doorheen te komen. Ik had een boel spul om te laten zien; ook een laptop die ik nog eens uit mijn tas moest halen.
Alles ging goed en ik kon het vliegtuig in. Mijn vliegreis was niet erg super. Weinig ruimte, was moe maar kon niet slapen en het scherm voor me lokte me ook niet echt.
Ik werd ook kwaad op een vrouw die voor me zat. Zij had al extra been ruimte, maar toch moest ze haar stoel nog achterover doen (net als andere mensen die die luxe hadden) De rest van de mensen zaten wel rechtop omdat ze de anderen niet wilden pesten.
Ik schopte 'perongeluk' een paar keer tegen haar stoel aan wanneer ik mijn benen verplaatste om haar te laten weten dat ik niet blij was.
Eindelijk aan het einde van mijn vlucht hoopte ik snel naar buiten te gaan omdat ik mijn volgende vlucht moest halen, maar helaas was er iets mis met de gate en moesten we nog 15 minuten wachten. Ik haastte me naar de douane en toen ik aan de beurt was hoorde ik dat ik mijn vlucht niet meer zou halen. Ik legde daarna uit dat ik naar vrienden ging en dat ik wachtte op het visum programma. De man oogde erg vriendelijk en liet me er door, maar stuurde me wel naar de immigratiedienst. Ik dacht: Geen zorgen. Ik leg mijn situatie voor en ga verder naar een nieuwe vlucht, maar ik had het goed mis.
De man had zoveel vragen voor mij over waar en wat ik studeerde, mijn stage, waar ik zou verblijven, of ik familie in Canada had en hoeveel geld ik had, hoe ik studiefinanciering kreeg en uiteindelijk zei hij dat hij niet wist wat hij met me aan moest omdat het visum programma nog niet geopend was, wel zei hij dat hij me vertrouwde.
Hij stuurde me weg voor mijn koffer (die nog als enige op de lopende band stond) en keerde terug en moest wachten op zijn antwoord. Er waren twee opties: Vlucht terug, of blijven.
Ik dacht dat ik de eerste optie zou krijgen en vroeg me al af hoe ik dit nieuws moest brengen, maar de man zei gelukkig dat hij me liet blijven, maar dan wel voor 6 weken om mijn zaken op orde te krijgen. Ik denk dat hij ook zag dat het mijn schuld niet was en gaf me daarom een kans. Als het net iets anders zou zijn, zou ik naar huis zijn gegaan. Gelukkig belde hij onze vrienden op zodat ze mij konden ophalen bij de volgende vlucht.
Ik haastte me naar air canada en regelde een nieuwe ticket. De mensen waren erg vriendelijk en hielpen me er doorheen. Ik vond mijn gate snel en moest daar een paar minuten wachten. Ondertussen plaatste ik wat updates op facebook voordat mijn batterij het begaf.
Toen de gate opende ging ik met een karretje naar het vliegtuigje toe. Het was eng in het begin , maar het uitzicht was zo mooi omdat de zon net onderging!
Toen ik aankwam gebeurde er niet veel meer. Ik gaf onze vrienden onze 'souvenirs' en zat later bij ze voor de open haard. Om 20:30 kon ik mijn ogen niet meer op houden en besloot ik dus te gaan slapen.
6 am my alarm clock went. What a terrible moment. I've slept only 3 hours, but I was surprised how easy I got out of bed this time. After a shower and packing the last few things we got in the car. A bit later than we planned (7:30) but no matter we would be in time. The trip towards Schiphol took long, but when you got closer it was too short as the goodbyes were close.
Luckily we found a parking spot and walked inside. It was unreal standing there; it was such a weird feeling that I would leave alone this time.
We looked at the board and saw I had to check in at 9-16.
It was new to me the way it went now, I thought when I walked in to check in and send away my suitcase I wouldn't be able to turn back, so we already said goodbye. I was struggling a little with a reassuring smile, but instead I let out some tears. When I walked in there was a little row and I moved slowly towards the check in. I had to drop off my suitcase myself now, but it was actually very easy. There were people walking around to give you some tips.
Finally I got rid of my suitcase and slowly walked further to another blockade, but I noticed people were still saying goodbye to each other. I signed my parents who stood there anxiously waiting and we said goodbye once again. I walked in, presented my passport and could walk further. When I looked back I couldn't see my parents wave anymore. I was now on my own.
I walked towards the mac donalds and ordered a hamburger and a bottle of water. I wasn't really hungry, but I knew I wouldn't eat much in the airplane either. Afterwards I decided to head to the gates already as it was 10:40 and at 11:25 we would board. I stood along the side to film and tell some things and eventually waited on a chair for the gate to open. My dad called me again for the new updates and at that time I could walk in. It took long to get through the security. I had a lot of stuff to present; also a laptop which I had to get out of my bag .
Everything went fine and I could get in the airplane. My flight wasn't very exciting. Lack of space, I was tired but couldn't sleep and the screen in front of me didn't grab my attention that much.
Also got pissed off by the lady who sat in front of me. She already had enough space for her leg, but still she had to lean back her chair. I 'accidentally' kicked the seat a few times when I moved my legs to let her know I wasn't happy.
finally at the end of the flight I was hoping to get out soon in order to catch my next flight, but sadly something was wrong with the gate and we had to wait another 15 minutes, I hurried to the customs and heard I wouldn't catch my flight. I explained I was visiting friends plus waiting for my visa.
The man was very friendly and let me through, but ordered me to go to the immigration office.
I thought: No worries. I quickly explain my situation and continue to get a new flight, but boy was I wrong.
The man had so many questions about what I studied, about my internship, where I was gonna stay, if I had family in Canada, how much money I got, explaining how my student grants work and in the end he said he didn't know what to do with me as the visa program didn';t open, but he did say he trusted me that Iwouldn't work illegally.
He sent me off to get my suitcase (which was the only one left on the belt) and returned waiting anxiously for an answer. There were two options: going home or stay.
I thought it would be the first option and was already wondering about how to bring the news, but the man luckily said he wanted to let me stay, but then for 6 weeks to get my stuff ready. I think he also saw it wasn't my fault and that he was willing to give me a chance based on that. If it would be slightly different I would have gone home. Luckily he called our friends so they could pick me up for the next flight.
I rushed to air canada and arranged a new ticket; the people were very friendly and helped me through the process. I found my gate and had to wait there a few minutes. In the meantime I already posted some updates on facebook before my battery died.
When the gate opened I got on a cart which brought me to the small plane. It was scary to be inside of that one, but the view was gorgeous as the sun was setting.
When I arrived I didn't do much. Gave our friends our 'souvenirs' and later sat with them at the chimney.
At 8:30 I couldn't keep my eyes open anymore and decided to sleep.
Nederlandse vertaling:
6 uur s'ochtends ging mijn wekker. Wat een vreselijk moment. Ik had maar 3 uurtjes geslapen, maar ik was verbaasd om hoe makkelijk uit bed kroop. Na een douche en de laatste dingetjes die ingepakt werden stapten we in de auto. Het was iets later dan gepland (7:30) maar we zouden alsnog op tijd aankomen.
De reis naar Schiphol duurde lang, maar toen we dichterbij kwamen was de reis te kort omdat het afscheid dichterbij kwam. Gelukkig vonden we snel een parkeerplek en konden we naar binnen. Het was heel vreemd om daar te staan; raar gevoel dat ik deze keer alleen zou vertrekken.
We keken naar de schermen en ik zag dat ik naar de incheckbalie 9-16 moest. Het was nieuw voor mij aangezien ze dingen hadden verandert. Ik dacht dat we al afscheid moesten nemen voor het inchecken omdat ze daar al om een boarding pas vroegen. Ik worstelde een beetje om een gerustellende glimlach te laten zien, maar in plaats daarvan kwamen er wat tranen. Toen ik naar binnen liep was er een kleine rij en kwam ik langzaam dichterbij de checkin. Ik moest nu mijn koffer zelf wegen en op de band zettem, maar het was eiigenlijk best makkelijk. Er waren namelijk ook mensen die langs liepen om je te helpen.
Eindelijk was ik mijn koffer kwijt en liep ik verder naar de volgende blokkade. Ik zag dat er nog mensen waren die afscheid namen dus lokte ik mijn ouders met gebaren naar die plek toe. We namen nog een keer afscheid en toen liep ik naar binnen. Toen ik terugkeek kon ik mijn ouders niet meer zien zwaaien; ik was nu alleen.
Ik besloot om naar de macdonaldns te gaan en bestelde een hamburger en een fles water. Ik had niet erg honger, maar ik wist dat ik ook niet veel zou eten in het vliegtuig. Daarna besloot ik om snel naar de gate te gaan aangezien het al 10:40 was en om 11:25 gingen we alboarden. Ik stond even aan de kant om nog war dingetjes te filmen en uiteindelijk wachtte ik op een stoel tot de gate opende. Mijn vader belde me weer voor updates en toen kon ik ook direct erna al door de beveiliging. Het duurde lang om er doorheen te komen. Ik had een boel spul om te laten zien; ook een laptop die ik nog eens uit mijn tas moest halen.
Alles ging goed en ik kon het vliegtuig in. Mijn vliegreis was niet erg super. Weinig ruimte, was moe maar kon niet slapen en het scherm voor me lokte me ook niet echt.
Ik werd ook kwaad op een vrouw die voor me zat. Zij had al extra been ruimte, maar toch moest ze haar stoel nog achterover doen (net als andere mensen die die luxe hadden) De rest van de mensen zaten wel rechtop omdat ze de anderen niet wilden pesten.
Ik schopte 'perongeluk' een paar keer tegen haar stoel aan wanneer ik mijn benen verplaatste om haar te laten weten dat ik niet blij was.
Eindelijk aan het einde van mijn vlucht hoopte ik snel naar buiten te gaan omdat ik mijn volgende vlucht moest halen, maar helaas was er iets mis met de gate en moesten we nog 15 minuten wachten. Ik haastte me naar de douane en toen ik aan de beurt was hoorde ik dat ik mijn vlucht niet meer zou halen. Ik legde daarna uit dat ik naar vrienden ging en dat ik wachtte op het visum programma. De man oogde erg vriendelijk en liet me er door, maar stuurde me wel naar de immigratiedienst. Ik dacht: Geen zorgen. Ik leg mijn situatie voor en ga verder naar een nieuwe vlucht, maar ik had het goed mis.
De man had zoveel vragen voor mij over waar en wat ik studeerde, mijn stage, waar ik zou verblijven, of ik familie in Canada had en hoeveel geld ik had, hoe ik studiefinanciering kreeg en uiteindelijk zei hij dat hij niet wist wat hij met me aan moest omdat het visum programma nog niet geopend was, wel zei hij dat hij me vertrouwde.
Hij stuurde me weg voor mijn koffer (die nog als enige op de lopende band stond) en keerde terug en moest wachten op zijn antwoord. Er waren twee opties: Vlucht terug, of blijven.
Ik dacht dat ik de eerste optie zou krijgen en vroeg me al af hoe ik dit nieuws moest brengen, maar de man zei gelukkig dat hij me liet blijven, maar dan wel voor 6 weken om mijn zaken op orde te krijgen. Ik denk dat hij ook zag dat het mijn schuld niet was en gaf me daarom een kans. Als het net iets anders zou zijn, zou ik naar huis zijn gegaan. Gelukkig belde hij onze vrienden op zodat ze mij konden ophalen bij de volgende vlucht.
Ik haastte me naar air canada en regelde een nieuwe ticket. De mensen waren erg vriendelijk en hielpen me er doorheen. Ik vond mijn gate snel en moest daar een paar minuten wachten. Ondertussen plaatste ik wat updates op facebook voordat mijn batterij het begaf.
Toen de gate opende ging ik met een karretje naar het vliegtuigje toe. Het was eng in het begin , maar het uitzicht was zo mooi omdat de zon net onderging!
Toen ik aankwam gebeurde er niet veel meer. Ik gaf onze vrienden onze 'souvenirs' en zat later bij ze voor de open haard. Om 20:30 kon ik mijn ogen niet meer op houden en besloot ik dus te gaan slapen.
No comments:
Post a Comment